Gdy Koreańczycy z tej firmy dowiedzieli się o charakterze tworzonej przez żorskich muzealników wystawy, nie tylko przekazali w darowiźnie interesujące etnologiczne eksponaty, które można w tej chwili zobaczyć na ekspozycji, ale także przyczynić się do upamiętnienia postaci Wacława Sieroszewskiego – autora pierwszej polskiej monografii naukowej, dotyczącej tego kraju, która została przez niego napisana na początku XX wieku. 

Galeria

Kim był Wacław Sieroszewski? Podróżnik, naukowiec, literat. A jednocześnie konspirator, zesłaniec, żołnierz legionów i polityk. Życiorys Wacława Sieroszewskiego jest tak barwny, że aż się prosi o zrealizowanie o nim telewizyjnego serialu. Spiskowiec działający w XIX wieku w tajnych stowarzyszeniach patriotycznych, więzień warszawskiej cytadeli, po buncie więźniów skazany w 1879 roku na zesłanie w najdalszych zakątkach Syberii. Po przybyciu do Wierchojańska na zesłanie przez 3 lata poznawał kulturę Jakutów, ba nawet ożenił się z Jakutką. Dwukrotnie próbował uciec z zesłania. Za drugim razem tylko… brak kata, uratował go przed długotrwałą chłostą, której praktycznie nie miał szans przeżyć. Karę zmieniono mu na wieczyste osiedlenie w obszarze oddalonym „o ponad sto wiorst od drogi handlowej, rzeki i miasta”. Życie w najgłębszej dziczy rosyjskiego Dalekiego Wschodu umożliwiło mu prowadzenie szczegółowych badań etnograficznych. Ich owocem stała się z czasem jego najsłynniejsza książka, monografia „12 lat w kraju Jakutów” do dziś ceniona przez naukowców. Dzięki wstawiennictwu Cesarskiego Towarzystwa Geograficznego najpierw pozwolono mu najpierw na zmianę miejsca zsyłki na Syberii, potem na przeniesienie się do Petersburga a w końcu, pod koniec XIX wieku na powrót do Kongresówki. Za udział w manifestacji patriotycznej po odsłonięciu pomnika Mickiewicza w 1900 roku, ponownie groziło mu zesłanie. By go uniknąć, dzięki poparciu Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego w latach 1903–1904 ponownie badał ludy na Dalekim Wschodzie, tym razem jednak  na wyspach japońskich, gdzie badał kulturę Ajnów, następnie zaś trafił do Korei.  W wyniku jego pobytu w Korei  powstała pierwsza polska monografia naukowa omawiająca ten kraj pt. „Korea. Klucz Dalekiego Wschodu”. Po powrocie do Polski już po kilku miesiącach został ponownie uwięziony za działalność w czasie rewolucji 1905 roku. Udało mu się jednak wyjechać do Galicji, gdzie wstąpił do Związku Strzeleckiego organizowanego przez Józefa Piłsudskiego. Po wybuchu I wojny światowej, aż do końca 1915 roku walczył na froncie w szeregach Legionów. Skierowany przez Komendanta „do pracy politycznej” w 1918 roku, jako przywódca Stronnictwa Niezawisłości Narodowej, został ministrem informacji i propagandy w Tymczasowym Rządzie Ludowym Republiki Polskiej w Lublinie. Oprócz dorobku naukowego, Sieroszewski publikował także wiele powieści podróżniczo – przygodowych, co spowodowało, że w II Rzeczypospolitej był nawet prezesem Związku Zawodowego Literatów Polskich a w 1993 roku został wybrany członkiem Polskiej Akademii Literatury. II wojnę światową przeżył w Warszawie. Zmarł wkrótce po zakończeniu okupacji niemieckiej, 20 kwietnia 1945 roku w Piasecznie.